Wie ben ik?

Mijn naam is Mieke Erkens- Versluis

Als kind ben ik opgegroeid in Rotterdam West. Na de lagere school ben ik naar het Marnix Atheneum gegaan, aan het Henegouwerplein. Al toen ik een jaar of 16 was wilde ik medisch analiste worden. Ik ging naar het Van ‘t Hof Instituut en volgde de HBO opleiding tot medisch analiste, richting microbiologie.  Vier jaar later kon ik blijven werken op mijn stageplek, het laboratorium van de GGD Rotterdam. Na twee jaar wilde ik meer, ik wilde richting research en kwam terecht op de afdeling Celbiologie van de Erasmus Universiteit. Daar heb ik nog een aantal jaren gewerkt. Maar na verloop van tijd ging het kriebelen, ik wist dat ik hier niet mijn hele leven wilde blijven werken. Het werken met gevaarlijke stoffen, radioactieve stoffen en röntgenstraling, maar vooral ook het werken met proefdieren, ging mij tegen staan.

Eye for People

Maar ik was eigenlijk ook op zoek naar meer vrijheid. Ik had er moeite mee om 5 dagen per week binnen te zitten als het mooi weer was. Niet zelf kunnen bepalen wat ik moest doen en niet flexibel zijn in mijn werkuren beviel mij niet.  Ik wilde iets anders, maar had geen idee wat.

Nadat ik ontslag had genomen in de zomer van 1981, bleek ik zwanger te zijn van onze oudste.  Mijn vader was in die tijd ernstig ziek. Dat maakte dat mijn plannen om iets voor mezelf te gaan doen, in de koelkast terecht kwamen. Later werd ik ook mantelzorger voor mijn moeder. Dat, gecombineerd met een gezin van inmiddels 3 kinderen en een man met een drukke baan, was in die tijd genoeg voor mij. Mijn tijd kwam weer toen mijn jongste kind 4 jaar werd en naar school ging.

Dan ga je op zoek: Wat doe ik graag, waar ben ik goed in? Als kind al was ik geïnteresseerd in mode, in kleding. Ik zat al vroeg achter de naaimachine, ging al toen ik 12 jaar oud was, naast mijn VWO opleiding, naar de Modevakschool. Een winkeltje in kleding beginnen? Was dat het? Blijkbaar niet, het is bij dagdromen gebleven en er nooit van gekomen. Wat deed ik nog meer graag? Ik kon goed leren, en vond het al op de basisschool ( toen nog lagere school ) leuk om kennis over te dragen. Toen ik een jaar of 11 was, mocht ik al eens proeven aan het onderwijs vak. Als er een onderwijzer ziek was, mocht ik vaak voor de klas staan, met de tussendeur naar het andere lokaal open, zodat de meester of juf van die klas een oogje in het zeil kon houden. Je kunt je het niet meer voorstellen, maar dat kon toen nog. Maar toch niet voor het onderwijs gekozen….

Er kwam een bedrijf voorbij dat mij de mogelijkheid bood onder schooltijd en in de avonden te werken. Dat heb ik toen met beide handen aangegrepen. En het deed me goed weer iets voor mezelf te hebben, een eigen inkomen te verdienen.  Maar zoals dat meestal gaat, na een aantal jaren wilde ik toch wel iets anders. En als je op zoek bent, open staat voor iets nieuws, komt er vaak iets op je pad…Dat gebeurde, ik maakte kennis met Forever.

Al jaren heb ik interesse in natuurlijke manieren om je gezondheid te ondersteunen. Al jaren heb ik interesse in natuurlijke manieren om je gezondheid te ondersteunen. Toen mijn kinderen klein waren greep ik liever naar een natuurlijk product dan naar een medicijn als dat kon…. Homeopathie en Acupunctuur hebben naast supplementen voor ons altijd goed gewerkt. Dus toen ik Forever leerde kennen, viel alles samen.

Sinds die tijd werk ik samen met Forever Living. Zelfstandig, maar niet alleen. Het betekent voor mij nog steeds elke dag bijleren, en opgedane kennis met veel plezier overdragen aan nieuwe mensen. Persoonlijke ontwikkeling, en het verschil maken in het leven van anderen. En het werken met jongere collega’s houdt je jong van geest.

Sinds die tijd werk ik samen met Forever Living. Zelfstandig, maar niet alleen. Het betekent voor mij nog steeds elke dag bijleren, en opgedane kennis met veel plezier overdragen aan nieuwe mensen. Persoonlijke ontwikkeling, en het verschil maken in het leven van anderen. En het werken met jongere collega’s houdt je jong van geest.

In al die jaren zijn er in ons gezin moeilijke periodes geweest In 2006 kreeg mijn man Ger een hersenbloeding, door een Aneurysma. Gelukkig is hij daar weer goed van hersteld, maar hij werd wel arbeidsongeschikt. En wat was ik in die periode blij met mijn bedrijf. Zelf bepalen dat ik Ger kon bijstaan. Teamleden die werden begeleid door mijn collega’s . En toch elke maand een inkomen ontvangen. Die vrijheid was ook dit jaar februari 2020 weer erg fijn. Mijn man Ger lag 3 weken in het ziekenhuis vanwege een zware operatie. Ik kon er elke dag voor hem zijn, kon het werk even loslaten. En kon weer terugvallen op het passieve inkomen van mijn onderneming.

Die vrijheid is onbetaalbaar.